“Annuccia” di Adele Libero

Era ‘a staggione de’ culure accese,
l’albere lilla, janche, oppure rosa,
e pur’essa, a criatura, era sbocciata,
doje mele mpietto, comme doje mimose.
…
A mamma n’zerraje n’zino stu mumento,
‘lle rette ‘e cunziglie assaje pricise:
“M’arraccumanno, nun sta cu’ ll’uocchie chiuse,
cunservete pe’ quanno sarraje sposa !”
…
Annuccia se vestette ‘e primavera,
bella comme ‘na pianta chiene ‘e rose,
‘a ggente attuorno se’ vutaje surpresa,
e ‘a ‘ncurunaje reggina d’ ’o paese !!
…
‘Sta storia già fernette doppo poco:
essa truvaje l’ammore, ma era illusa:
isso a purtaje ’na sera pe’ na scesa,
piglianno ‘o meglio e chesti fronne ‘e rosa !
…
E mo’ ‘a juagliona sta ca’ faccia appesa,
e chiagne juorno e notte pe’ st’ammore,
ca se n’è gghiuto justo a fine mese
e cchiù nun torna, ‘nfame e dispettuso !!